Hundaræktun var fjarri mér en ferð til tunglsins, fyrir nokkrum mánuðum. Ég ætlaði mér ekkert að stunda hundarækt. Eignast marga hunda, hvolpa með tilheyrandi umstangi og fyrirhöfn...Hafði áður reynt að ímynda mér hvernig væri að eignast annan Papillon-hund, en að stunda ræktun – gleymdu því, ekki fyrir mig. Engin veit sína ævi fyrr en öll er! Svo mikið er víst. Ég er engin undantekning. Mitt líf hefur tekið nýja stefnu.

Það var haustið 2005 að fjölskyldan ákvað að eignast annan hund. Við áttum möguleika á að fá hvolp frá Magneu (Aiming High-ræktun), en það breyttist. Hún bauð okkur að para saman Lottu (okkar) og Pjakk (Emira’s Bobby James), sem við og gerðum 19. og 21. október. Þá var fyrir séð að við myndum ekki bæta við einum hundi heldur nokkrum hvolpum (ef gæfan væri með okkur). Þetta var örlagarík ákvörðun, en við erum í dag þakklát, en þreytt eftir að hafa fengið fjóra fjörmikla hvolpa þann 15. desember 2005.

Er í dag miklu fróðari og ríkari í hjarta mínu. Það hefur gefið mér mikið að ala upp þessa dásamlegu hvolpa og aðstoða Lottu í uppeldinu (því ekki má gleyma hetjunni sjálfri, mömmunni sem allt hefur snúist um) – hún hefur sjálfsagt haft meiri áhrif á uppeldið en ég, svona fyrstu mánuðina. Mitt hlutskipti hefur verið að gefa þeim hlýju og aðstoða mömmuna í einu og öllu eftir þörfum. Vera til staðar og gæta þess að allir fái sitt.

Nú hafði ég eignast fjóra nýja Papillon-hunda. Tíkina ætlaði ég að eiga sjálf, einn rakki var frátekinn fyrir dóttur og dótturson, en hinir tveir voru til sölu! Reyndar fannst mér þessi tilhugsun strax eiginlega óhugsandi - að selja hunda. Kveðja þá nánast í hinsta sinn. En reynslan kennir manni margt. Hef þegar selt einn hund, og er komin yfir það. Var ekki svo mikið mál...segi það hér, en auðvitað er ég búin að vera í sambandi við nýjan eiganda og fá fréttir. Er sko ekki sama hvernig honum Enrico líður. Hann er svo dásamlegur hundur. Reyndar finnst mér þetta þrælerfitt og hef þurft að þerra tárin! Hann komst svo dásamlega nálægt hjarta mínu. Hann verður þar alltaf – í huganum.

Nú var mér vandi á höndum. Ætlaði ég að eignast þessa fjóra hvolpa og setja punktinn. Hætta við svo búið. Eða ætlaði ég að halda áfram og “rækta” Papillon. Ég tók síðari kostinn eftir miklar pælingar og umræður innan fjölskyldunnar. Hef svo sem ekki hugsað mér að verða stór “framleiðandi” en mér fannst þessi kostur spennandi og verkefnið ögrandi. Nafnið; Englakots-ræktun, var samþykkt af HRFÍ þann 22. desember 2005.

Við vorum í skýjunum yfir þessu nafni, enda ber sumarbústaðurinn okkar sama nafn! Nú fengu allir hvolparnir nafnið Englakots-eitthvað...Skírðum þá reyndar nöfnum söngvara sem byrja á E; Enya, Eros, Enrico og Elvis. Þau hafa nú öll verið ættbókarfærð hjá Hundaræktarfélagi Íslands (HRFÍ), verið skoðuð og bólusett af dýralækni, svo nú eiga þau framtíðina fyrir sér.

Fyrsta Englakots-gotið var nú yfirstaðið. Efst í huga mínum er gleði og þakklæti og ánægja með Lottu og hvolpana fjóra, og auðvitað pabbann hann Pjakk, því án þeirra hefðum við kannski ekki eignast svo frambærilegan hvolpahóp. Takk Magnea og Jóna fyrir alla hjálpina.
Get ekki hætt þessum skrifum án þess að þakka Dýralæknastofunni í Garðabæ fyrir hlýjar móttökur og liðsinni.