Englakots Elvis "Simbi"
Englakots Enya
Englakots Enrico "Ríkó"
Englakots Eros

Foreldrar; Emira's Bobby James "Pjakkur" og Hálsakots Little Miss Surprise "Lotta"

|  varanleg slóð  |

Ég hafði á mér gætur alla nóttina, fannst eins og eitthvað væri á döfinni. Gat engan veginn fest blund, var með opin augun – og leit ekki af henni, þótt hún hefði fundið sér stað í hjónarúminu, nánast undir sænginni. Það var einhver óværð í henni, vildi ekki vera lengi á sama stað, færði sig úr einum stað í annan, leið greinilega ekki vel. Mér var orðið órótt, hún var farin að ókyrrast.

Það leið að morgni. Nóttin var svefnlaus hjá okkur báðum (Lottu og mér). Hún horfði í augun mín og mér fannst hún vilja segja mér að nú væri að koma að því, nú fer þetta að koma mamma! Ég finn það á mér! Augun voru eins og spegill, ég áttaði mig á staðreyndunum. Við Lotta erum nefnilega samrýmdar, þekkjumst mjög vel svo ég gat lesið hugsanir hennar, svona nokkurn veginn. Það var kominn dagur. Klukkan orðin sjö og Lotta orðin verulega óróleg. Og ég auðvitað líka, ekkert minna óróleg og farin að stressast. Hafði enga reynslu af hundafæðingum, en ætlaði nú að sjá um gotið sjálf, taka á móti hvolpunum. Hafi samband við vanar “ljósmæður”, Jónu og Magneu sem kom á tvöföldum hraða frá Hvolsvelli. Þær voru mér ómetanlegur stuðningur þennan morgun. Dóttir mín Inga Birna kom líka okkur til halds og trausts.

Klukkan var korter yfir tíu þegar fyrsti hvolpurinn skaust í heiminn. Lotta sem var að gjóta sínum fyrstu hvolpum, stóð sig eins og hetja þótt hún vissi ekki alveg hvað var að gerast. Þegar næsti hvolpur fæddist klukkan ellefu, var henni orðið sama. Hún sleikti þann stutta og fékk að borða fylgjuna. Nammi, namm mér fannst það ekkert sérlega geðslegur morgunmatur, en þetta gera tíkurnar. Við pössuðum að hún fengi nú ekki allar fylgjurnar með tilheyrandi magapest. Hún borðaði tvær.

Hvolparnir fjórir komu allir í heiminn á tímabilinu 10:15: til 13:35. Biðin á milli hvolpa var þrungin spennu og eftirvæntingu. Aldrei að vita um heilbrigði né heldur kyn og litabrigði. Innra með mér bærðist kvíði – ég hafði áhyggjur af Lottu. Þetta var orðið langdregið að mínu mati. Þykir víst ekki löng yfirlega segja kunnugir.

Allir voru hvolparnir vegnir og skoðaðir hátt og lágt. Þyngdin og klukkan skráð samviskusamlega. Þau voru fjögur systkinin í þessu fyrsta Englakots-goti; 3 rakkar og ein tík.

Lotta stóð sig frábærlega. Hún eignaðist krílin sín í hjónarúminu. Hennar staður – hún fílar sig í tætlur á þessum stað. Ég tala nú ekki um þegar ég er líka útafliggjandi og við kúrum saman, stelpurnar – og ræðum málin á okkar hátt! Mér fannst enginn annar staður koma til greina. Þarna líður henni vel og þar er hún örugg.

|  varanleg slóð  |