Fjórtán ára bið efir Papillon...

Það er varla til dásamlegri tilhugsun en að ala upp hvolp af uppáhaldskyninu sínu. Eiga þátt í að móta hundinn og finna tengslin sem eru órjúfanleg og skilyrðislaus. Vináttan og hlýjan gefur manni nýjan tón í tilveruna, nýja sýn á ástina og hvað skiptir máli í þessu lífi. Hvað það er sem fyllir lífstómið og gerir það að blómakri, blómstrandi fagurlituðum blómum þar sem sólin skín á degi sem nóttu.

Það var fyrst árið 1988 að fjölskyldan tók eftir fallegum hundum í útlenskum bókum um hunda; Papillon-tegundinni sem átti strax hug okkar allan, þótt við hefðum aldrei séð svona hund á götu. Létum myndirnar nægja og hrifumst með.

Það kom í ljós þegar við hófum eftirgrennslan, að það voru engir hundar af þessu kyni fáanlegir á Íslandi. Svo við máttum bíða – og vona. Á þessum tíma hefðum við getað flutt inn hund frá nágrannalöndunum, en þá voru aðstæður okkar aðrar og það hentaði ekki.

Svo liðu árin, og það var ekki fyrr en vorið 2002 að við tókum upp þráðinn að nýju. Ákváðum að leita fyrir okkur – kanna markaðinn og reyna að eignast Papillon. Eftir miðjan maí þetta sama ár, fóru málin að skýrast, en þó hófst atburðarrás sem leiddi til þess að við eignuðumst Lottu (Hálsakots Little Miss Surprise).

Þetta byrjaði allt með símtali við konu með vingjarnlega rödd, þetta var hún Jóna Herbertsdóttir sem átti nokkra Papillon-hunda, og reyndar hvolpa sem ekki var búið að ráðstafa. Samtalið var einkar vinsamlegt og var ákveðið að við kæmum í heimsókn til að skoða hvolpana, strax daginn eftir. Þetta stutta símtal rifjast oft upp í huga okkar, því við verðum þeim mæðgum Jónu og dótturinni Ástu Maríu, ævinlega þakklát fyrir það traust sem þau sýndu okkur með að treysta okkur fyrir einni af stelpunum þeirra, og veita henni samastað á okkar heimili og í okkar hjörtum.

Við hringdum bjöllunni og til dyra kom húsmóðirin á heimilinu, Jóna og litla tíkin hún Beauty, sem bræddi mig upp úr skónum á fyrsta andartakinu. Beauty er einmitt systir Pippíar sem er mamma Lottu. Við gengum rólegum skrefum í átt að systkinahópnum; Tínu, Stjörnu, Hetju, Lottu og Emil. Þau voru kát og léku sér, og veittu okkur strax athygli meðan pabbinn, (Zæta) hinn fjörgamli danski ættfaðir lá álengdar hinn rólegasti og hafði ekki fyrir því að heilsa liðinu. Mamman, hún Pippí, virtist þreytt og uppgefin, enda mikið búið að ganga á með svo marga hvolpa.

Aðdáun var það eina sem komst fyrir í huga okkar, þessir æðislegu hundar voru nú loksins komnir í fangið á okkur, hver öðrum glæsilegri... Við kvöddumst með þeim orðum að hringt yrði í okkur ef við kæmum til greina sem kaupendur. Í dag skil ég vel að þær mæðgur hafi viljað hugsa sinn gang og vanda sig í að velja hundunum nýtt heimili.

Nokkrum dögum síðar hringdi síminn, það var hún Jóna sem tilkynnti okkur að við mættum koma og skoða hana Little Miss Surprise (sem við skírðum svo Lottu). Þetta voru ekki bara tíðindi heldur miklu fremur gleðifregnir sem áttu eftir að hafa mikil áhrif á alla fjölskylduna næstu árin. Við fengum svo Lottu, alkomna heim til okkar þann 3. júlí árið 2002. Áður höfðum við fengið hana „til prufu“ (í aðlögun) nokkur skipti.